در سپیده‌دمان تاریخ، هرگاه ملتی بر مدار ایمان و اراده به پا خواسته و نیروهای نظامی‌اش نه در برج‌های عاج، که در قلب مردم زیسته‌اند، روزهای تاریکی به پایان رسیده و خورشید پیروزی از افق غیرت برآمده است. ایران ما، این خاکِ بلندآوازه و شرف‌پرور، در همین قاعده مقدس، قوام یافته؛ نه با زر و زور، که با دل‌های به هم پیوسته مردم و بازوان سترگِ رزمندگانش.
در میدان‌های پرغوغای دفاع، از خرمشهر تا دیرالزور، این صدای مردم بود که در گوشِ فرمانده می‌پیچید و این نگاهِ فرمانده بود که بر دل جوان رزمنده می‌نشست. ارتشی که از دل ملت برخاسته باشد، چون سیل خروشان، سدهای استکبار را درمی‌نوردد؛ و ملتی که به پشتوانه‌ سپاه و ارتش و بسیج خود، قامت راست کرده باشد، در برابر هیچ طوفانی نمی‌لرزد. دشمن، نه از موشک می‌ترسد، نه از تانک؛ دشمن از مردمی می‌ترسد که شب، پای سفره‌ی ساده‌شان نام حاجی زاده و سلامی و باقری را می‌برند، و صبح، فرزندان‌شان را با دعای فرج راهی سنگرهای خدمت و جهاد می‌کنند. این پیوند میان مردم و نیروهای مسلح، همان رمزی‌ست که حتی در کتب راهبردی دشمن، خط قرمز اعلام شده است. امروز، هر قدم پیشرفت ما، از فتح قله‌های علمی گرفته تا قدرت بازدارندگی در عمق هزار کیلومتری، حاصل همین هم‌افزایی‌ست. اگر پهپاد ایرانی در دریای سرخ پرواز می‌کند، اگر ماهواره ایرانی در مدار قرار می‌گیرد، اگر رژیم منحوس صهیونیستی از سایه‌ی ایران هراس دارد، اگر بزرگ‌ترین ارتش جهان جرأت تیراندازی مستقیم ندارد، به‌خاطر آن است که ایران، دیگر نه فقط یک کشور، بلکه یک ملتِ مسلح است؛ مسلح به ایمان، عشق و همدلی. ما آموخته‌ایم که پشت خاکریز، فقط جای تفنگ نیست؛ جای قلب‌هایی‌ست که به یکدیگر تکیه داده‌اند. این رمز ماست، این راه ماست. آینده از آن ملتی‌ است که فرمانده‌اش از جنس مردم است و مردمش، فرماندهی را همچون پدر خویش باور دارند. در این سرزمین، خون شهید و اشک مادر، بازوی سپاه و حضور مردم، ذکر شبانه‌ی بسیجی و خنده‌ی کودک در مدرسه، همه در یک خط واحد ایستاده‌اند؛ خطی به رنگ ایثار، به قامت اقتدار. و بدانید آنان که در اتاق‌های فکر دشمن نشسته‌اند نیز فهمیده‌اند، که تا زمانی که این اتحاد خدشه‌ناپذیر در ایران زنده است، رؤیای شکست جمهوری اسلامی، تنها کابوسِ ناتمام شیطان است.
حسام منظری توکلی